Mahmut KAPLAN
Işıklar titreşiyor duraklarda
Yüzlerde geziniyor bakışlarım
Seni arıyorum belli
Kaldırımları geçiyorum
Ardısıra bir gölgenin
Dizlerimin bağı çözülüyor
Kar yağıyor
Akşamları özlüyorum güzel
Bakışlardan kaçırarak hayalimi
Gözden uzak diyarların özlemiyle
Birden ürperiyorum sen geldin diye
Keskin bir rüzgâr ıslıklıyor
Kar yağıyor
Vehim bir törpü yüreğimde
Zaman acımasız
Kayıp geçer önümden otobüsler
Donar dudaklarımda tebessüm
Bir sancı yalayıp geçer ruhumu
Camlarda yabancı çehreler kayboluyor
Kar yağıyor
Kar vağıyor
Duraklarda geç kalmışlığın telâşı
Dalıp gidiyorum geçtikçe otobüsler
Saçlarıma ışıklar dökülüyor
Kar yağıyor
Belki bu sonuncu diyorum
Önümden geçen gölgelere bakıp
Duruyorum
Bütün çehreler birbirine karışıyor
Kar yağıyor
Kar yağıyor duraklarda yüreğime
Kanım donuyor pençesinde zamanın
Uzaklarda bir tren düdüğü sönüyor
Kar yağıyor
Kar yağıyor saçlarıma
Aldırma geç diyorum nafile
Belli belirsiz
Gözlerin içime doğuyor
Kar yağıyor
Kar yağıyor
