Etiket Arşivleri: AYŞE AYSEL BALTACI

Mor Taka

Bir doktor tavsiyesi; Nefes . Güneş erken batar memlekette Ve Benim yalnızlığım yenidir . Aniden Tanrı Şovunu yapar Köpüren dalgalarla. Ben Bir kaçak Bir göçebe Tutunamaz Yüreğim. Dalgalar En sertindeyken Sahilde Ve benim derin bir çocukluğum; Sil’emediği… Kabul’süz. Ah şimdi yürüyorum Terkedilmeş Baraka karla Uçlarda Yürüyorum Bir kış günü Soğuk kandiller… En sert ve sert […]

Karşılaşma

Ayşe BALTACI Bir türlü sabit duramıyordu Zaman. Kendinden ve etrafından sıkılmıştı. Neye dokunsa kendinden izler bırakıyor fakat hiçbir şey onu istediği kıvamda mutlu edemiyordu. Yalnız hissediyordu. Her yan bomboş bir sessizlikle kaplıydı. Sessizliğin sesini, hüzünlüyken duymayı sevmiyordu. Bir şeyleri özlüyor ama özlediği şeyin ne olduğunu bilmiyordu. Bilmemek aslında onu içten içe de ürkütmüyor değildi. Derin […]

Zamanın gözleri

Annemin yüzünde /gözlerim Annem / çocuk Annem/ muzip. Annemin yüzünde gözlerim gözlerinde kırışmış yıllar zamana kazınan alın çizgileri-m derin annemin yüzünde gözlerim… annemin yüzünde gözleri-m bir dolu / hasret kucaklan-a-mamış yıllar şifalanmaya korkan masum bir çocukluğu-m, annemin yüzü-nde / elleri-nde/gözleri-nde çocukluğum…. Annemin ellerinde masumluğu-m, yaratmaktan korkma-yan toprak ile iç içe nasır dolu bir zaman-da taa […]

Kozalak

Müziğin sesine kapılmış öylece çalışma masasını seyrediyordu. Gün henüz aymış geceden kalma bir uykusuzlukla kızaran gözlerini ovuşturuyordu. İçinde ne olduğunu tanımlayamadığı derin bir korku vardı. Şu sıralar hislerinin karmaşıklığı çoğalmıştı. Aklında, gönlünde ne vardı o bile bilmiyordu. Masasının üzerindeki kalemlik dağılmış sebebinin dört ayaklı yaramaz olduğunu aklından geçirerek ‘’ah Püskül ah’’ diye tatlı bir sitemde […]