Mehmet KARA
İnsan yalnız kalır,
Kızıllığını yitirir kan,
Etrafı siyah bir örtü bürür,
Şehir karanlığa gömülür,
Sadece şehir mi?
Bir o kadar da insan.
Dalından düşer yaprak,
Ağlar gökyüzü ince bir sızıyla,
Toprak yitirir kokusunu.
Çember gittikçe daralır,
Elinden alınır özgürlüğü,
İnsan yalnız kalır.
Kar örtünce dağları,
Kopar şehirle bütün bağlar.
Bir türlü geri gelmez bahar,
Gözleri rengini yastan alır,
İnsaf donunca bir tenhada,
İnsan yalnız kalır.
İnsan yalnız kalır,
Hiç anlayanı yoksa.
Hiç ağlayanı yoksa
İnsan yalnız ölür.
Uygun bir mezar bulamaz,
Sessizliğe gömülür.
31 Ekim 2016
