Mahmut KAPLAN
Ne ceylan gözlü sevgili
Ne keklik yürüyüşlü yâr
Gecenin bir yerinde
Ölüm bir canı soyar
Doğrulur karanlığa
İki göz ağlayarak
Gözyaşı çiçek çiçek
Toprak bu, nasıl doyar?
Yer çeker, toprak yutar
Kapanır göze gökler
Elin böğründe kalır
Korku beynini oyar
Kim duyar, kim söyleşir?
Kalır hayaller yarım.
Zaman geçer aradan
Unutur gider o yâr
Anılmaz duygularım.
