Nur ARTIRAN
“Din kardeşini bir kusurundan dolayı ayıplayan kişi; aynı kusuru kendisi de işlemeden ölmez.”
(Hadis-i Şerif)
Bu hadis-i şerif insana çevresindeki kişilerin eksik ve kusurlarıyla ilgilenmek, onların dedikodularını yapmak yerine, kendi yanlışlarını ve hatalarını düzeltme yolunu gösterir. Sürekli başkalarının ayıplarıyla uğraşan kişiler asla kendi hatalarını ve yanlışlarını tamir etmeye zaman bulamazlar. Birilerinin kusurlarını etrafla söylemek, onları küçük düşürmek aynı hataya düşmeye sebep olur. Çünkü dedikodu mahiyetinde söylenen her söz, para gibidir; söylenen hata ve kusuru satın alır. Bu bir yaratılış sırrı olup başkalarını anlamamıza ayıp ve kusurları örtücü olmamıza yarar. Aynı şeyler insanın başına gelmedikçe bazı şeyleri okuyarak veya duyarak yeterli derecede anlamak mümkün olmaz. Başa gelmekten maksat; karşı tarafı anlayabilmek, tekrar aynı hataya düşmemek ve böylece birileri hakkında ileri geri konuşmamak içindir. Fakat çoğu kez bu yeterli derecede anlaşılmaz ve hiç düşünmeden eleştiriler dedikodular devam eder gider. Bilinçsizce söylenen bu sözler neticesinde bizler de başka birilerine dedikodu malzemesi oluruz. Sonuç itibariyle; sürekli dedikodu yapan, dolayısıyla sürekli dedikodusu yapılan toplumda saygı ve hürmet görmeyen, güvenilmezi vefasız bir insan profili oluştururuz.
