Mahmut KAPLAN
Şimdi üzerinde durduğum tümsek
Saklar hayatımın bahar çağını
Eskiden evimdi kubbesi yüksek
Basıp çiğnediğim toprak yığını
Yıllar öncesinin tatlı hayali
Acı bir tebessüm dudaklarımda
Yâ Rab! Ne fecidir şimdiki hâli
Serilip kalışı ayak akında.
Aradım çevrede iz yok eser yok
Taşlarına resim çizdiğim kuyu…
“- Arama boşuna” dedi bir çocuk
“- Onu doldurduk biz, bitmişti suyu.”
Saçlarımda şafak açmada yer yer
Kerpiç kerpiç düşmüş ömrümden günler
Ruhumda bu yıkık evimden beter
Günahlardan arta kalan hüzünler…
Bu toprak yığını gibi kimsesiz
Kim bilir belki ben, ben de böylece
Zaman darbeleri altında sessiz
Veda edeceğim hüzne sevince
Mahmut Hocam, bilmeden beni mi anlattın nedir. Öylesine içime dokundu ki anlatamam. Ders kitaplarına girecek güzellikte bir şiir olmuş, ilhamınıza bereket.