Temiz Dil

Nur ARTIRAN
“Hz. İsa’nın ölüleri dirilttiği İsm-i Azam’ı ezberlersen bile, onu okuyacak temiz dilin, dudağın var mı?” (Hz. Mevlana)”
Hemen hemen hepimizin bildiği gibi birçok kişi ayetleri okuyarak Cenab-ı Allah’a kendince dua ve niyazlar eder. Çoğu kez de bunlar çeşitli sayılar adedincedir. Bu tür davranışlara kesin olarak doğru veya yanlış demek elbette uygun olmaz. Fakat bir duanın da Hak katına “edep” ile ulaşması için gerçekten de temiz bir ağza dile, dudağa ihtiyaç ardır. Yani haram yemeyen, yalan söylemeyen dedikodu yapmayan, dolayısıyla günde beş kere abdest ile ağzını çalkalarken ağzı da suyla temizlenmeyecek bazı kirlerin bulunduğunun farkında olan bir düşünceye sahip olmak Cenab-ı Hakk’ın her şeyi duyan, gören, bilen olduğundan hiç şüphe edilemez. Asıl maksat bizden o yüce makama ulaşacak sesin sözün, yani duanın edep ile muhabbet kokmasıdır. Hadis-i şeriflerde oruçlunun ağız kokusundan övgüyle bahsedilmesi de bundan dolayıdır. Efendimizin ali övgüsüne mazhar olan ağız kokusu tümüyle batıni olup zahirle hiçbir alakası yoktur. Sözün özü edep ile muhabbetin eksik olduğu yerde bazı şeylerin tam olması beklenemez.